احمد شاملو

(۱) خیام‌خوانی احمد شاملو با محمدرضا شجریان

S3 کاین آمدن و رفتنم از بهر چه بود (خیام- رباعیات- رباعی شماره60)

از آمدنم نبود گردون را سودوز رفتن من جلال و جاهش نفزودوز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنودکاین آمدن و رفتنم از بهر چه بودSee omnystudio.com/listener for privacy information.

S3 آنان که محیط فضل و آداب شدند (خیام- رباعیات- رباعی شماره 54)

آنان که محیط فضل و آداب شدنددر جمع کمال شمع اصحاب شدندره زین شب تاریک نبردند برونگفتند فسانه‌ای و در خواب شدندSee omnystudio.com/listener for privacy information.

S2 تاب بنفشه می دهد (حافظ - غزلیات- غزل شماره 411)

تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشکسای توپردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای توای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوزکز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تومن که ملول گشتمی از نفس فرشتگانقال و مقال عالمی می‌کشم از برای…

S1 آب حیات عشق (مولانا- دیوان شمس- غزل شماره 1821)

آب حیات عشق را در رگ ما روانه کنآینه صبوح را ترجمه شبانه کنای پدر نشاط نو بر رگ جان ما بروجام فلک نمای شو وز دو جهان کرانه کنای خردم شکار تو تیر زدن شعار توشست دلم به دست کن جان مرا نشانه کنگر عسس…

S2 اسرار عشق و مستی (حافظ/غزلیات- غزل شماره 435)

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستیتا بی‌خبر بمیرد در درد خودپرستیعاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آیدناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستیدوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانمبا کافران چه کارت گر بت…

S1 بمیرید (مولانا / دیوان شمس- غزل شماره 636)

بمیرید بمیرید در این عشق بمیریددر این عشق چو مردید همه روح پذیریدبمیرید بمیرید و زین مرگ مترسیدکز این خاک برآیید سماوات بگیریدبمیرید بمیرید و زین نفس ببریدکه این نفس چو بندست و شما همچو اسیریدیکی…

S2 اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَد (حافظ/غزلیات- غزل شماره 129)

اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَدنهیبِ حادثه بنیادِ ما ز جا بِبَرَداگر نه عقل به مستی فروکَشَد لنگرچگونه کَشتی از این وَرطِهٔ بلا ببردفغان که با همه کس غایبانه باخت فلککه کس نبود که دستی از این…

S1 در وصالت چرا بیاموزم (مولانا / دیوان شمس- غزل شماره 1758)

در وصالت چرا بیاموزمدر فراقت چرا بیاموزمیا تو با درد من بیامیزییا من از تو دوا بیاموزممی گریزی ز من که نادانمیا بیامیزی یا بیاموزمپیش از این ناز و خشم می کردمتا من از تو جدا بیاموزمچون خدا با تو است…

S2 وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کرد (حافظ/غزلیات- غزل شماره 143)

سال‌ها دل طلبِ جامِ جم از ما می‌کردوآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کردگوهری کز صدفِ کُون و مکان بیرون استطلب از گمشدگانِ لبِ دریا می‌کردمشکلِ خویش بَرِ پیرِ مُغان بُردم دوشکو به تأییدِ نظر حلِّ معما…

S1 دزدیده چون جان می روی اندر میان جان من (مولانا / دیوان شمس- غزل شماره 1786)

دزدیده چون جان می روی اندر میان جان منسرو خرامان منی ای رونق بستان منچون می روی بی‌من مرو ای جان جان بی‌تن مرووز چشم من بیرون مشو ای شعله تابان منهفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرمچون دلبرانه بنگری…

S2 نکته دان عشق (حافظ/غزلیات- غزل شماره 94)

زان یارِ دلنوازم شُکریست با شکایتگر نکته دانِ عشقی بشنو تو این حکایتبی مزد بود و مِنَّت هر خدمتی که کردمیا رب مباد کس را مخدومِ بی عنایترندانِ تشنه لب را آبی نمی‌دهد کسگویی ولی شناسان رفتند از این…

S1 حیلت رها کن عاشقا (مولانا / دیوان شمس- غزل شماره 2131)

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شوو اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شوهم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کنوآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شورو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از…

S2 یاران را چه شد؟ (حافظ/غزلیات- غزل شماره 169)

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد؟دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟آب حیوان تیره گون شد خضر فَرُّخ پِی کجاستخون چکید از شاخِ گل بادِ بهاران را چه شد؟کس نمی‌گوید که یاری داشت حقِّ دوستیحق…

S1 راست بگو نهان مکن (مولانا / دیوان شمس- غزل شماره 1827)

دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکنچون خمشان بی‌گنه روی بر آسمان مکنباده خاص خورده‌ای نقل خلاص خورده‌ایبوی شراب می زند خربزه در دهان مکنروز الست جان تو خورد میی ز خوان توخواجه لامکان تویی بندگی…

S2 گوشه چشم (حافظ/غزلیات- غزل شماره 196)

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنندآیا بُوَد که گوشهٔ چشمی به ما کننددَردَم نهفته بِه ز طبیبانِ مدعیباشد که از خزانهٔ غیبم دوا کنندمعشوق چون نقاب ز رخ در نمی‌کشدهر کس حکایتی به تَصَّور چرا کنند؟چون…

S1 تمنای تو (مولانا / دیوان شمس- غزل شماره 759)

دل من رای تو دارد سر سودای تو داردرخ فرسوده زردم غم صفرای تو داردسر من مست جمالت دل من دام خیالتگهر دیده نثار کف دریای تو داردز تو هر هدیه که بردم به خیال تو سپردمکه خیال شکرینت فر و سیمای تو…

S2 مژده دلدار (حافظ/غزلیات- غزل شماره 249)

ای صبا نَکهَتی از خاکِ رَهِ یار بیاربِبَر اندوهِ دل و مژدهٔ دلدار بیارنکته‌ای روح فَزا از دهنِ دوست بگونامه‌ای خوش خبر از عالَمِ اسرار بیارتا مُعَطَّر کُنَم از لطفِ نسیمِ تو مَشامشِمِّه‌ای از…

S1 انسانم آرزوست (مولانا / دیوان شمس- غزل شماره 441)

دیوان شمس (غزل 441)بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوستبگشای لب که قند فراوانم آرزوستای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابرکآن چهره مشعشع تابانم آرزوستبشنیدم از هوای تو آواز طبل بازباز آمدم که ساعد سلطانم…